Do astrofotografii wcale nie jest potrzebny wyszukany sprzęt. Konieczna jest lustrzanka, najlepiej jednoobiektywowa. W zupełności do tego celu wystarczy Zenit lub Praktica (choć ja polecam tą drugą - mój Zenit 122 nie działa zbyt dobrze). Sam stosuję Prakticę MTL 5, która jest o wiele starsza ode mnie. Za aparatami tego typu przemawia również duży wybór obiektywów po stosunkowo niskiej cenie.

Drogie lustrzanki z automatycznym ustawieniem ostrości wcale nie są najlepsze do naszych celów! Aparaty tego typu wyposażone są w baterie, które zawiadują nawet otwarciem migawki (migawka w tego typu aparatach jest wyzwalana elektromagnetycznie, przez co musi być dostarczona energia elektryczna). Niestety przy czasie B szybko baterie w aparatach tego typu "padają". Jedną z ich głównych zalet jest migawka elektromagnetyczna (to ona pożera najwięcej energii) - w czasie wykonywania zdjęć zwykłym aparatem przy ogniskowej powyżej 500 mm mogą wystąpić zamazania zdjęcia spowodowane drganiami wytworzonymi w czasie wyzwalania migawki, w aparatach z elektromagnetyczną migawką, problem ten został znacznie ograniczony!

Podsumowując: jeśli posiadamy aparat "elektroniczny", najlepiej stosować go do wykonywania zdjęć z krótkimi czasami naświetlania, przydatny jest on szczególnie do wykonywania zdjęć np. planet, gdyż stosuje się do nich krótki czas naświetlania i długie ogniskowe, przez co wspomniana przeze mnie wada aparatów "mechanicznych" może sprawiać problemy.

Obiektyw

Najważniejszy w astrofotografii jest obiektyw. To przez niego przecież przelatuje światło, które później zostanie uwiecznione na kliszy, aparat dyktuje tylko czas naświetlania. Do astrofotografii wykorzystywać można obiektywy o praktycznie dowolnej ogniskowej. Stosuje się obiektywy typu "rybie oko" (o ogniskowej zwykle 16 mm) do wykonywania fotografii dużych obszarów nieba, o krótkich ogniskowych (około 40 mm) do zdjęć fragmentów gwiazdozbiorów, meteorów, standardowe (około 50 mm) wykorzystuje się do zdjęć fragmentów gwiazdozbiorów, meteorów, "reporterskie" (około 135 mm) świetnie nadają się do większych mgławic i koniunkcji, teleobiektywy do planet, Słońca, Księżyca i mgławic. Oczywiście to tylko przykładowe zastosowanie możliwości tego typu obiektywów.

Obiektywy zmiennoogniskowe mają w astrofotografii małe "pole do popisu" - na ogół generują gorszą plastykę obrazu i posiadają o wiele niższą światłosiłę niż obiektywy stałoogniskowe (światłosiła to stosunek ogniskowej do średnicy obiektywu - im mniejsza wartość liczbowa światłosiły, tym więcej szczegółów można zarejestrować na zdjęciach - zwiększa sie rozdzielczość kątowa wraz ze zwiększaniem się średnicy obiektywu - i przy krótszym czasie naświetlania). Większość obiektywów długoogniskowych ma niską światłosiłę. Dlatego polecam obiektywy stałoogniskowe.

Osoby posiadające aparaty fotograficzne różnych firm niestety muszą kupować oddzielne obiektywy (wyjątkami są starsze Praktici, Olympusy i również te najnowsze modele Zenita) - każdy producent stosuje inny rodzaj mocowania obiektywu. Są pierścienie redukcyjne, które umożliwiają obejście tego ograniczenia, jednak mają wadę: zwiększają odległość obiektywu od kliszy. Jeśli chcielibyśmy powiększyć ogniskową obiektywu, wystarczy zastosować soczewkę Barlowa (lub nieco bardziej zaawansowany telekonwerter - przekazuje on przysłonie obiektywu, kiedy ma się zamknąć). Niestety wiąże się to oczywiście z pogorszeniem się światłosiły.

Często niedocenianym elementem w astrofotografii jest klisza fotograficzna. Jest to element bardzo ważny w tego typu fotografii, a wiadomo - im coś lepsze, tym zwykle droższe. Dlatego najlepiej nie kupować tanich klisz mało znanych firm, gdyż na ogół "fałszują" one barwy i mają duże ziarno (odpowiednik piksela w informatyce - im większe ziarno, tym mniej szczegółów widać na zdjęciu, ziarnistość kliszy określamy liczbowo, podając ile linii można rozróżnić w odległości 1 mm). Większość osób stosuje do "normalnej ziemskiej fotografii" klisze o czułości 200 ISO (dawniej ASA). Niestety do astrofotografii tego typu klisza nie zawsze jest dobra. Nadaje się do uwieczniania większości obiektów Układu Słonecznego tzn. Słońca, Księżyca i planet z wyjątkiem Urana, Neptuna i Plutona - słabsze obiekty trzeba pozostawić czulszym błonom.